|
ŞİİRLERİ
İNSAN
AİLE
DÜŞÜNCE
TOPLUM
ÖLÜM
|
| |
BU KENT SENDE KALSIN
Sen, evinde olacaksın
Bir kış gecesi
İstasyonda tren
Kalkış saatini beklerken
Gene yedi kat gökyüzü
Yırtılır gibi gürleyecek
Ve yağmur yağacak
Biliyorum, bu kentten giderken
Gölgem bile
Yanımda olmayacak
Bir geceleyin terk edeceğim
Bu kenti
Arkamdan ne el sallanacak
Ne de iki damla gözyaşı akacak
Gelişim gibi
Yine yalnız gideceğim bu kentten
Kendi kendinle
Bir başına kaldığın zaman
Yüreğindeki sevda bulutu
Yaş olup akacak gözlerinden
Aradan yıllar geçecek
Çoluk-çocuğa karışacaksın
Bir gün
O şarkı söylenirken
Ansızın
Yüreğinde bir sızı duyacaksın
İçinden, bizim şarkımızdı
Bu diyeceksin
Kiminle olursan ol
Kendini yalnız hissedeceksin
|
| |
|
ŞİİRLERİ
DOĞA
ÖZLEM
TARİH
YERGİ
|